Waarom ik mijn vertrouwen verloor in hormonale anticonceptie

Hormonale anticonceptie werkt geweldig voor de één, maar is desastreus voor de ander. Ik val helaas in die laatste categorie: depressieve klachten, een libido onder het nulpunt en totale afvlakking. In deze blogpost deel ik waarom ik volledig ben afgestapt van hormonale anticonceptie en hoe ik er nu voor zorg dat ik niet zwanger raak.

de eerste koperspiraal

Op het moment dat ik seksueel actief werd diende ik mezelf nog groeihormonen toe. Dat betekende dat ik geen hormonale anticonceptie mocht hebben, want door de hormonen in een anticonceptiepil sluiten je groeischijven sneller. Wanneer je groeischijven gesloten zijn betekent het dat je niet meer kunt groeien. Omdat ik te klein was wilden mijn artsen vanzelfsprekend dat mijn groeischijven zo lang mogelijk geopend bleven. Geen hormonale anticonceptie voor mij dus. Toen ik op mijn 16e een vriend kreeg heb ik in overleg met mijn ouders en de huisarts besloten dat een koperspiraal voor mij de optie zou zijn. Dat deden ze liever niet bij jonge meiden die nog geen kinderen hadden gekregen, maar in mijn geval was er niet zoveel keuze. Het condoom was al eens gescheurd en een morning afterpil is een bom aan hormonen: ook niet goed voor de groeischijven dus. De plaatsing van die eerste koperspiraal ging eigenlijk heel goed. Ja, het deed zeer, maar de arts had oog voor mijn spanning en nam er ruim de tijd voor. Mijn moeder was erbij en hield mijn hand vast: ik was 16 en doodzenuwachtig. Mijn vriend wachtte buiten.

babygevoel

Na een jaar of twee klaagde mijn inmiddels nieuwe partner over pijn tijdens gemeenschap. Het vermoeden rees dat mijn spiraal niet goed zat, dus toog ik naar de gynaecoloog. Die zei: “Ik zal wel eens even kijken. Hmm. Je spiraal zit helemaal niet goed, hoest eens,” en trok het onding er zo uit. Nou, en toen moest ik wat anders verzinnen. Na een tijdje van alleen condooms heb ik gekozen voor de anticonceptiepil. Ik was inmiddels uitgegroeid en mocht dus hormonale anticonceptie hebben. De pil was de meest logische optie: al mijn vriendinnen slikten de pil. Het ging een paar jaar goed, tot ik ineens erge last kreeg van depressieve klachten en een, zoals ik het noemde, ‘babygevoel’. Ik was 21, had nog nooit überhaupt een kinderwens gehad, en ineens was het daar. Ik zag overal baby’s, kinderwagens en gelukkige moeders.

al een tijdje niet meer zo gelukkig

Nog nooit had ik zo’n sterk gevoel gehad: ik moest en zou per direct beginnen. Het was totaal onrealistisch, ik studeerde nog en woonde op een studentenkamer en met 8 anderen in een gehorig huis. Maar ik geloofde ECHT dat dat het enige was wat ik wilde en moest doen. Dat ik er helemaal geen geld voor had en dat mijn toenmalige vriend er helemaal niet klaar voor was kon me eigenlijk niets schelen. Ik had oogkleppen op en oog voor maar één ding: een baby. Ik zou er wel voor zorgen dat het lukte, dat wist ik zeker. Tot mijn moeder voorzichtig opperde dat ik misschien eens langs de huisarts moest gaan. Ik zag er al een tijdje niet meer zo gelukkig uit.

verwijsbrief voor de psycholoog

Bij mijn huisarts aangekomen zei zij: “Ik zal je een verwijsbrief voor een psycholoog meegeven. Maar misschien moet je ook eens proberen een maand of drie met de pil te stoppen. Soms helpt dat al een beetje.” Toen ik de deur uitliep bij de huisarts stortte ik in. Een verwijsbrief van de psycholoog… zou het dan echt zo slecht gaan met me? Toen pas realiseerde ik me hoe ongelukkig ik eigenlijk was. Rationeel gezien wist ik ook wel dat het helemaal geen goed moment was voor kinderen want ik kon het met geen mogelijkheid betalen en ik kon zo’n baby’tje helemaal niet het leven geven wat het verdiende. Ik stopte met de pil en begon bij een psycholoog. Al met een paar weken verdween mijn babygevoel volledig. Ook de therapie werkte na een aantal maanden. Maar hoe zat het dan met anticonceptie?

mirenaspiraal

De pil wilde ik niet meer. Dus moest er iets anders komen, want alleen condooms vertrouwde ik niet. Van het babygevoel was ik helemaal af, ik was weer terug bij waar ik daarvoor zat; geen kinderwens. Dan zou ik de Mirenaspiraal proberen, dat is een hormoonhoudende spiraal. Ik dus weer naar de huisarts (een andere dit keer), die zonder pardon een spiraal erin jaste, absoluut niet luisterde naar mij en mijn grenzen en me met een groot trauma achterliet. Tot op de dag van vandaag word ik misselijk van het geluid van een medische klem. Die Mirenaspiraal bleef pijn doen en heb ik er na 8 maanden uit laten halen omdat ik elke dag krampen had, alsof ik elke dag menstrueerde. Dat moest bij een gynaecoloog, want hij was vastgegroeid. Gek genoeg deed het eruit halen, ondanks dat hij vast zat, geen pijn, maar dat zal wellicht te maken hebben gehad met hoe voorzichtig en respectvol de arts was. Het hebben van een goede arts wordt compleet onderschat.

terug naar de pil

Goed. Koperspiraal, pil en Mirena. Nog niet gevonden wat ik zocht, dus. Terug naar de pil dan maar, maar dan een veel lichtere versie van die eerste. En eigenlijk deed ik het daar jarenlang goed op, totdat die op een gegeven moment regelmatig niet meer te krijgen was bij de apotheek. Zo rond 2018, 2019 switchte ik dus halfjaarlijks van merk pil. De werkzame stof was hetzelfde, maar op de ene deed ik het prima en de andere vond ik absoluut niet prettig. Helaas had ik weinig te kiezen, want als de goede er niet was dan moest ik het doen met de slechte.

door naar de Nuvaring

Na een tijdje doorsukkelen sprak ik in de zomer van 2019 een goede vriendin. Zij was recentelijk overgestapt naar de NuvaRing en dat beviel haar erg goed. Een NuvaRing breng je in voor drie weken en haal je er dan uit voor je ‘stopweek’. De NuvaRing geeft plaatselijke hormonen af: dat klonk goed. Dat betekende dat die hormonen niet mijn hele lichaam door hoefden zoals met de pil, maar dan zouden ze ter plekke werken, zoals de Mirenaspiraal. In goed overleg met mijn huidige partner heb ik besloten te stoppen met de pil en over te stappen naar de NuvaRing.

van lieve vriendin naar monster

Vanaf het moment dat ik die inbracht ging het fout. Ik schrok enorm van de hevigheid. In letterlijk een dag tijd veranderde ik van lieve vriendin in monster. Mijn stemming sloeg om. Ik werd van een gelukkige meid ineens diep, diep ongelukkig. Ik was woedend, continu. Op mijn partner, op de wereld. Op alles en iedereen. Ik zakte in een gat. Ik moest de hele tijd huilen. Ik zag mijn vriend, die me drie maanden tevoren ten huwelijk had gevraagd, bang worden om me dingen te vragen. Ik beet bijna zijn hoofd eraf als hij net iets deed wat me op dat moment niet beviel. Twee weken heb ik die ring ingehad. Ik kon niet meer, emotioneel was ik op. Ik heb hem eruit gehaald, in de prullenbak gegooid en dat was dat. Na een week was ik weer de oude. Ik vond het zó heftig hoe groot die verandering was. Hoe snel ik ging van een gelukkige vrouw naar een verschrikkelijk mens. Hoe ik mijn arme vriend, die NIKS verkeerd deed, zo kon afsnauwen. Dat ik zo kon zijn onder invloed van hormonen, en hoe onnoemlijk veel effect ze hadden.

toch weer terug

Na die catastrofe heb ik drie maanden geen anticonceptie gehad en toen ben ik toch maar weer begonnen met de pil. Tegen die tijd (januari 2020) kon ik mijn favoriete pil helemaal niet meer krijgen, dus ik moest over naar de ‘slechte’. In de zomer van 2020 heb ik de huisarts ten einde raad opgebeld: ik was enorm afgevlakt en voelde me niet gelukkig. Ik was continu bang en ontwikkelde een angststoornis. Ik wilde stoppen met de pil, maar ik wist echt niet meer wat ik nou nog kon proberen. Ik had al zoveel geprobeerd.

hormonale anticonceptie was geen optie meer

Voor mij was hormonale anticonceptie geen optie meer. Ik was er zo moe van. Ik had weer opnieuw last van depressieve klachten, geen zin meer in seks en voelde me continu ellendig. Ik was vlak, een beetje alsof ik niet echt heel blij kon zijn maar ook niet echt ongelukkig. Alsof ik er een beetje tussenin zweefde. De conclusie was: toch maar weer terug naar een koperspiraal

terug naar een koperspiraal

Maar de plaatsing van een spiraal was de vorige keer afschuwelijk geweest. Het trauma was niet weg. Wel beter, maar niet weg. Ik heb kunnen regelen dat ze de spiraal zouden plaatsen terwijl ik geopereerd werd aan mijn amandelen – die operatie stond toch al gepland. Hoe eng het is om onder narcose gebracht te worden en te weten dat vreemden je benen wijd gaan doen is een verhaal voor een ander moment, maar wat ik je wel wil meegeven is dit: onderschat niet hoe belangrijk die plek is. Je slaat daar trauma’s op. Dit geldt voor slachtoffers van seksueel geweld, maar ook wanneer je daar erg veel pijn hebt gehad door bijvoorbeeld de plaatsing van een spiraal of te ruwe seks. Vaginisme is niet voor niets een probleem wat ik op regelmatige basis terughoor. En nee, je stelt je niet aan. 

bijhouden van mijn cyclus

Nu heb ik dus een koperspiraal. Geen hormonen meer. Ik ga ook nooit meer terug naar hormonen. Als deze koperspiraal om wat voor reden dan ook niet meer voor mij werkt, dan gaan we nadenken over een hormoonvrij alternatief. Wellicht de Fertility Awareness Methode. Ik ben nu bezig met het bijhouden van mijn cyclus. Die is zo verstoord geweest door alle synthetische hormonen die ik binnen heb gehad dat ik het belangrijk vind bij te houden hoe het nu gaat. Door het bijhouden leer ik pas hoe vernuftig mijn lichaam is, hoe fantastisch het werkt. Pas nu ik geen hormonale anticonceptie meer gebruik zie ik hoe goed mijn lichaam functioneert. Het doet precies wat het moet doen en het heeft geen hulp nodig.

Luister goed naar je lichaam

Het is belangrijk dat je je realiseert dat mijn verhaal niet het jouwe hoeft te zijn. Het kan best zijn dat hormonale anticonceptie goed werkt voor jou. Maar ik wil er wel bij je op aandringen dat je goed naar je lichaam luistert. Herken je (een van) de symptomen die ik hier benoem? Of heb je andere vage klachten waar je de vinger niet op kunt leggen? Kijk eens naar je anticonceptie. Je hoeft je namelijk niet zo te voelen. Onze artsen vinden het volkomen normaal om op jonge leeftijd de anticonceptiepil al voor te schrijven voor bijvoorbeeld vrouwen met menstruatieklachten of acné. Hormonale anticonceptie hoeft niet slecht te zijn, maar alsjeblieft, als jij er net zoveel moeite mee hebt als ik, denk dan eens na over een alternatief. Ik wil best met je meedenken, dat beloof ik! Ik wil gewoon echt niet dat je je zo voelt als hoe ik me al die tijd heb gevoeld.

kinderwens

Pas nu op mijn 27e durf ik weer voorzichtig na te denken over een eventuele kinderwens. Ik heb een partner met wie ik heel graag kindjes zou willen, maar het hele heftige babygevoel zoals ik dat op mijn 21e had is nooit meer teruggekomen. Gelukkig maar. Nu kunnen we samen uitkijken naar het goede moment. Wat ook heel fijn is, is dat hij heel betrokken is bij mij en mijn cyclus. Hij denkt mee, beweegt mee met mijn seizoenen. Hij past zich aan mijn cyclus aan. Doordat hij mijn welzijn op één zet ben ik voor hem een veel betere en leukere vriendin. Door mijn cyclus onze gezamenlijke verantwoordelijkheid te maken is onze relatie beter dan hij ooit geweest is (en mijn libido dientengevolge ook ). Ik kan niet wachten onze liefde te verzegelen op onze bruiloft in juli.  

cyclus tracker

Om mijn cyclus bij te houden gebruik ik een cyclus tracker. Die cyclus tracker heb ik vertaald naar een digitaal product wat je via deze link kunt krijgen voor 5,99 tot en met donderdag 20 mei. Daarna gaat de prijs omhoog!  

 

Liefs, Lotte

Koop hier mijn Cyclus Tracker!

Volg Lotte van Agtmaal op Instagram

Download mijn gratis e-book ’10 tips voor meer zelfvertrouwen’

bekijk mijn diensten